Haikuno 38: M.T.G

True love? Yes it is.
Yet it is being concealed
Not to disturb you.

I hope for the day,
Yes, when Im ready and might,
To tell what is inside.

But for the meantime,
I have to conceal my heart,
And love secretly.

Mahilig ka ba sa LIBRE?

Kung meron mang isang bagay na sa tingin natin ay nakakabuti para sa ating mga Pilipino, ngunit hindi natin nauunawaan na nakasasama sa pag-unlad ng Pilipinas at pati na rin sa pag-uugali nating mga Pinoy ay ang pagiging mahilig natin sa LIBRE!

LIBRENG INANG-YAYA;
Tipikal na sa ating mga Pilipino, lalo na sa mga magulang na abala sa trabaho ang ipaalaga sa mga magulang, kapatid, o  kapitbahay ang kani-kanilang mga anak ng LIBRE o walang bayad. Minsan ipinapaalaga din sa ibang tao ang mga magulang na matanda na at di na kayang gumalaw ng mag-isa.

Madalas ang mga tagapag-alaga ay siyempre yung mga tambay o walang trabaho. Kung iisiping mabuti, maganda sana kung ito ay gawing isang uri ng hanapbuhay para sa mga Pinoy na walang trabaho. Hindi ba ang mga nagpapa-alaga ay dapat obligadong magbigay ng sahod sa mga tagapag-alaga? Sapagkat ang mga nagpapa-alaga ay kumikita, sumasahod at nakikinabang sa kanilang hanapbuhay samantalang hindi nakikinabang ang mga nag-aalaga sa kanilang mga anak o magulang. Isipin na lang natin kung ilang trabaho ang pwede nitong maidagdag at maibigay sa mga walang pinagkakakitaan.

Sa ibang bansa, kapag nagpaalaga ka ng iyong anak sa iyong ina, kapatid, o kapitbahay, obligado ka na bayaran ang oras at pagod na iginugol para sa iyong ipinaalaga. Ito ay sapagkat ang oras sana na iginugol sa iyong ipinaalaga ay dapat ginamit upang makapaghanapbuhay sa ibang paraan o di naman kaya ay ginamit upang makapagpahinga. Binibigyan nila ng marapat na pagpapahalaga ang oras ng bawat isa sa pamamagitan ng makatarungang pagbabayad sa serbisyo ng bawat isa. Kung nagagawa ito sa ibang bansa, maganda rin siguro na gawin ito sa Pilipinas.

FREE BOARD AND LODGING;
Likas din sa ating mga Pinoy ang magsiksikan sa isang bahay, lalo na yung mga kamag-anak natin na walang sariling tahanan o matitirahan. Bukod sa LIBRE ang pakikitira nila, madalas ang may-ari pa ng bahay ang sumasagot sa mga gastusin sa kuryente, pagkain, tubig at iba pang gastusin ng extended family. Ito ay isa ring kahayagan ng pagiging mahilig natin sa LIBRE. Ika nga e, FREE BOARD AND LODGING!

Ang perang ginagastos ng may-ari ng bahay ay kanyang pinaghirapang makuha ngunit ito ay gagastusin lamang ng LIBRE ng mga nakikitira. Hindi ba dapat na obligadong magbayad ang mga nakikipanirahan sa may-ari ng bahay kahit pa ito ay kamag-anak o kaibigan?

Walang pag-unlad sa ganitong sitwasyon sapagkat may ginagawang paggastos ngunit walang bumabalik na kita. Bukod sa nagiging mahirap ang buhay, ito ay hindi makatarungan para sa bumabalikat ng lahat ng gastusin ng pamilya. Sa ganitong paraan, tinuturuan din nating maging tamad at palaasa ang kapwa tao natin. Kaya naman, marapat lamang na magbayad katulad ng mga nangungupahan sa apartment, ang sinumang tao na makikitira sa ating bahay ng pamalagian o sa loob ng isang panahon na nararapat lamang na magbayad sila ng upa at iba pang gastusin tulad ng bayad sa kuryente, tubig, at pagkain.

O% INTEREST;
Mahilig din tayong magpautang ng LIBRE o walang interest lalong lalo na kapag ang umuutang ay kamag-anak, kaibigan, o malapit na kapitbahay natin. Ang pagpapautang ay isang bahagi na ng pakikipagkapwa-tao natin at isang paraan na rin ng pagtulong natin sa iba. Ngunit sa madalas na pagkakataon, ang ipinautang natin ay hindi nababayaran.

Kaya naman, dapat lamang nating isipin na kung sana ang ipinautang nating pera ay idineposito natin sa bangko o ginamit na puhunan sa negosyo ito ay kumita pa at tumubo. Kaya makatarungan lamang na magpatong din tayo ng interest sa bawat ipinapahiram nating pera sapagkat ito ay kabayaran sa panahong wala sa atin ang ating pera na sana ay nagamit natin sa ibang paraan upang lumago ito.

Walang pag-unlad sa isang pagpapautang na walang interest sapagkat ang pera ay hindi lumalago at hindi nagagamit upang kumita. Ang pagpapatong ng interest sa pautang ay simbolo na mahalaga ang panahong ipapahiram natin ang pera sa iba. Magbibigay din ito ng indikasyon sa umutang na ang pera ay ginagamit upang lumago at magdidikta ito sa umutang na kailangang maghanapbuhay upang mabayaran ang inutang.

MASAKIT BA ITO SA IYO?
Maaaring ang ilang pahayag na nasa itaas ay hindi sang-ayunan ng iba sapagkat sila ang madalas na tinutukoy ng artikulong ito. Sila kung baga ay yaong mga taong madalas nakikinabang sa mga libreng bagay at hindi sila ang biktima ng pananamantalang ito.

Marapat lamang na unawain din natin ang kalagayan ng mga taong nagmamalasakit para sa atin. Nararapat lamang na ibigay din natin sa kanila ang nararapat at makatarungang kompensasyon, sahod, interest at kabayaran sa ibinibigay nilang serbisyo para sa atin. Sa ganitong paraan nakakatulong na tayo sa ating kapwa, nakakapanatili pa tayo ng magandang kalakaran sa ating ekonomiya, at higit sa lahat napapaunlad natin ang isang magandang disiplina at pag-uugali.

Exclusive Post: PAALAM, KA ERDY

Tiyak, isa ang 2009 sa mga taon na hindi kailanman makakalimutan ng bawat tao, hindi lamang sa Pilipinas kundi ng buong mundo. Maraming mga pangyayari sa taon na ito na hindi madaling makalimutan, tanggapin, at unawain. Isa na rito ang pagkamatay ng mga prominente, mahahalaga, at maimpluwensiyang tao tulad ng dating Presidente Corazon Aquino, King of Pop Michael Jackson, at ang Tagapamahalang Pangkalahatan (Executive Minister) ng Iglesia ni Cristo, ang KAPATID NA ERANO G. MANALO.

Marami ang nabigla, nalungkot, at nagdalamhati ng ipahayag ng Iglesia ni Cristo sa telebisyon ang ukol sa pagkamatay ng Kapatid na Erano na kinikilalang Tagapamahalang Pangkalahatan ng Iglesia Ni Cristo. Maging ang mga hindi kaanib sa Iglesia ni Cristo, pati na ang mga kilalang personalidad sa ating bansa, ay nakiramay at nakipagdalamhati sa pagkamatay ng isa sa pinakamaimpluwensiyang pangrelihiyong lider sa buong mundo.

Espesyal sa puso ng mga Iglesia ni Cristo ang Ka Erdy. Bakas ito sa maalab nilang pakikiramay sa kanyang pagyao. Dumagsa ang napakaraming mga miyembro ng Iglesia ni Cristo sa templo ng INC para lamang ipadama ang kanilang pagmamahal sa yumaong lider kahit sa huling sandali.

Bilang isang kaanib sa Iglesia Ni Cristo, ninais kong gumawa ng eksklusibong artikulo para kay Ka Erdy. Hindi man ako personal na nakapunta sa kanyang libing, taos puso po ang aking pakikiramay.

Ang video na nasa itaas ay naglalaman ng mga pahayag ng mga taong hindi kaanib sa Iglesia Ni Cristo bilang pakikiramay. Kung nais ninyong mapanuod ang kasaysayan sa buhay at pagyao ng Kapatid na Erano G. Manalo sundan lamang ang link na ito >>> THE LIFE OF KA ERDY.

The Fast and the Furious: Pinoy Drift, Patok na Jeep!

“Ah, cubao, cubao, cubao, cubao….” ito ang unang eksena kasabay ng sumisipol na tambutso ng jeep na paparating. Sumisigaw ang isang konduktor na nakadungaw sa bintana sa harap ng jeep at nagtatawag ng mga pasaherong isasalang sa isang Death Race. Tas maririnig mo na ang malakas at dumadagundong na patugtog gawa ng astig na subwoofer  mula sa loob ng medyo mahaba, makulay, at astig na jeep na may disenyo ng kung tawagin ay PATOK!

Kung nais mo ng adventure drive o kung gusto mo makaranas ng mala-F1 Racing na biyahe, sigurado sasakay ka sa ganitong klaseng jeep. Pero kung isa kang nerbiyoso, madalas iniiwasan mo ang jeep na ito at magtitiis maghintay ng jeep na kakarag-karag. Yung tipong sampung taon muna ang lilipas bago ka makarating sa iyong paroroonan. Samantalang sa Patok na Jeep, makakarating ka sa iyong destinasyon in a speed of light!

Pero hindi lahat ng nakasakay sa loob ng Patok na Jeep ay gusto ng adventure. Madalas nga marami sa kanila ang mas nanaisin ng bumaba kung nalaman lang nilang Patok na Jeep pala yung nasakyan nila. Madalas ito yung mga matatanda na mataas ang nerbiyos. Meron din namang mga hindi matatanda, ito naman yung mga pasaherong marami pang pangarap sa buhay at ayaw pang matigok ng ganun-ganun na lang. Kaya naman hindi nakakapagtaka kung merong mga bumababa kahit hindi pa nakakarating sa pupuntahan at papara ng ibang jeep na hindi patok.

Habang tumatakbo ang Patok na Jeep, iba-iba ang nilalaman ng isip ng mga pasahero. Merong enjoy na enjoy sa napakabilis at “bumabangking” gumegewang na takbo ng jeep. Madalas ito yung mga teenager na mahilig sa race drift! Ordinaryo na rin kung sisigaw sila ng “whoooooo, astig! bangking pa!” habang ang iba  naman ay kulang na lang mapipi at mabaliko ang bakal na kinakapitan nila sa sobrang higpit ng kanilang kapit. Ang driver naman madalas nagpapasikat din sa kanyang drift na pinoy version.

Meron naman panay sign of the cross at natawag na yata lahat ng santo sa langit at halos mabasag na ang rosary sa higpit ng pagkakahawak dahil sa nadaramang nerbiyos habang tumatakbo ang Patok na Jeep. Meron naman minumura na ang driver dahil sa anumang sandali maaaring matigok lahat ang pasahero. Pero dahil sa makabasag-eardrum ang lakas ng patugtog ng jeep, hindi na ito naririnig ng driver at tuloy ang harurot. Talagang likas sa kanila ang pagiging kaskasero.

Magagawa mo lahat ng pagsisisi at pagmamakaawa sa Maykapal na huwag ka munang mamatay habang nakasakay ka dito. Sapagkat kung mamamatay ka, huwag naman sa Patok na Jeep. Lahat din ng klase ng pagmumura nasasambitla mo sa iyong isip habang gumegewang sa pagharurot ang jeep na sinasakyan mo. At madalas mo rin maisip na sa susunod hinding-hindi ka na sasakay sa patok at magtitiis ka na lang na mahuli sa pag-uwi huwag lang mapaaga ang iyong pagkamatay.

Sa kabilang banda, gustong-gusto naman itong sakyan ng mga nagmamadali. Yung mga nagmamadaling pumasok sa skul, sa trabaho, o kung saan man pupunta. At yung mga nagmamadaling mamatay.

Dito ka rin makakarinig ng ibat-ibang klaseng music na puro remix ang dating! Mantakin mong kaya nilang gawing hip-hop ang kantang Green Green Grass of Home at My Way! Madalang ka rin makarinig ng mga love song dito kundi puro rap at hip-hop songs lang. Kaya kung medyo senti ka, wag kang sasakay dito!

Patok nga siguro ang jeep na ito sapagkat madalas hindi lang ito puno ng pasahero kundi punong-puno sapagkat marami ang gustong sumabit sa ganitong jeep. Ito naman yung pasaherong madalas mag-123 o hindi nag-aabot ng bayad. Dahil nga sa mahirap mapansin kung hindi ka nagbayad dahil sa marami din ang nakasabit na pasahero tulad mo, madalas nakakalibre ng pasahe ang ganitong mga pasahero. At maliban sa gusto nila ng Free Ride, ito rin yung mga pasaherong gustong gusto ng Pinoy Drift, Patok na Jeep version.

Simple lang ang gustong ipahatid na mensahe ng mga Patok na Jeep, “Magbayad ng maaga, bago mamatay ng maaga.” at “Barya lang po sa umaga para di maabala ang driver na bumibira!”

Biyahe ng Buhay

Mas masaya bumiyahe sa umaga kaysa sa hapon.

Masaya sa umaga sapagkat halos lahat ng kasabay mo sa jeep, o sa bus, o sa LRT/MRT ay bagong ligo, nakaayos, mabango, at punong-puno ng energy.

Di na ganun kapag hapon at uwian na. Iba’t-ibang mukha na ang makikita mo sa loob ng jeep, halos lahat na ng pasahero pagod na sa maghapong paggawa. Mahahalata mo kasi yung iba inaantok, yung iba tulog na, yung iba naman nakatulala, may malalim ang iniisip at yung iba naman mainit na ang ulo. Di na rin maaliwalas ang mukha at iba na rin ang amoy ng iba. May oily na ang mukha, basa ang damit sa pawis, at yung iba naman tuyot na ang bibig.

Kapag umaga marami pa rin ang mga nagmamadali pero madalas nakangiti pa rin habang nakikipagunahan na para lang mga contestants sa Amazing Race. Nag-iiba ito kapag hapon at uwian na. Madalas galit ang mga ito sa pakikipag-unahan na para bang End of the World o 2012 na at kailangang makauwi agad.

Tuwing umaga, ganado ang lahat at nasasabik sa maghapong paggawa. Punong puno ng pag-asa ang iba at may baon pang matamis na ngiti. Nag-iiba ito tuwing hapon sapagkat maaaring ang iba nagtagumpay sa kanilang mga layunin ngunit ang iba naman hindi. Yung iba wala ng halos pag-asa kapag uwian at wala na halos maaninag na ngiti sa kanilang mukha.

Marami pa ang pagkakaiba ng umaga at hapong eksena sa loob ng jeep. Ngunit kung meron mang ipinagkaiba ang hapon sa umaga ay ang pagkakataong matuto sa mga nangyari sa buong araw. Binibigyan tayo ng pagkakataon upang unawaing mabuti ang mga ginawa natin maghapon. Kaya ito siguro ang dahilan kung bakit kapag uwian na sa hapon marami ang nakatulala, at nag-iisip ng malalim, nakapikit at ipinapahinga ang isip, at ang iba’y idinadaan sa tulog. Binibigyan tayo ng hapon ng pagkakataong pagsisihan ang mga nagawa nating mali sa buong araw at itoy ituwid kinabukasan.

Sa hapon, nabibigyan tayo ng pagkakataon na muling makapagpahinga at para makaipon ng lakas para sa darating na bagong umaga. Paggising natin sa umaga, nasasabi natin na marami tayong matutunan ngunit ang totoo sa hapon talaga tayo natututo.

Ganito ang mensahe ng isang araw sa buhay ng tao… ang mundo ay totoong umiikot ng hindi natin namamalayan. Gigising tayo tuwing umaga upang sulitin ang maghapon. Sasakay sa jeep upang pumunta sa kung saan, at hindi natin namamalayan na hapon na at kailangan na ulit nating pumara sa isang araw ng BIYAHE NG BUHAY.

Anti-Mendicancy Law, alam mo ba ito?

“Ignorance of the law, excuses no one” ito ang madalas nating sabihin at madalas na marinig. Ngunit alam mo ba na maaaring nakalabag ka na ng isang batas ng hindi mo pa nalalaman? Yun ay kung hindi mo pa alam ang tungkol sa Presidential Decree No. 1563 o Anti-Mendicancy Law.

Ano ang batas na ito?
Ayon sa batas na ito, mahigpit na ipinagbabawal ang PAMAMALIMOS AT MAGPALIMOS.

Bakit ginawa ang batas na ito?
Ang Mendicancy o Pamamalimos ay nanganganak ng krimen, nagiging dahilan ng trapiko sa pampublikong mga kalsada, nakakasama sa kalusugan ng mga mamamayan (gawa ng mga  madungis na namamalimos at maaaring may taglay na sakit), at nakakasira ng dignidad ng mga taong ginagamit ng mga sindikato sa pamamalimos. Kaya naman ginawa ng dating pangulong Marcos ang batas na ito upang supilin ang talamak na pamamalimos ng mga pulubi sa lansangan.

Sino ang isang mendicant o namamalimos at neglected child o pinabayaang bata?
Ang mendicant o namamalimos ay sinumang tao na walang hayag at legal na suporta o trabaho, ngunit may kakayahang maghanapbuhay, at ginagamit ang paghingi ng pera, solisitasyon, o pamamalimos bilang hanapbuhay.

Ang sinumang sanggol o bata, walong taong gulang pababa, na namamalimos o ginagamit ng isang indibidwal (tulad ng magulang, kamag-anak, o sindikato) sa pamamalimos ay tinitignan ng batas bilang isang “neglected child” o pinabayaang bata.

Sino ang saklaw ng batas na ito?
Saklaw ng batas na ito ang mga taong namamalimos, nagpapalimos at mga taong ginagawang hanapbuhay ang pamamalimos tulad ng mga sindikato at mga magulang o kamag-anak ng mga batang ginagamit sa pamamalimos.

Ano ang parusa sa namamalimos?
Ang isang mendicant, pagkatapos patawan ng desisyon sa hukuman, ay dapat patawan ng multa ng hindi tataas sa P500.00, pagkakabilanggo ng hindi lalampas ng dalawang taon, o pareho.

Ang sinumang namamalimos na dati ng napatawan ng parusa na nasa itaas ay tinatawag na habitual mendicant at mapapatawan ng parusa doble ng nasa itaas. P1,000 at pagkakabilanggo ng hindi hihigit sa apat na taon.

Ang sinumang bata na namamalimos at ginagamit sa pamamalimos ay dapat hulihin ng mga awtoridad at ilagak sa pangangalaga ng Department of Social Service and Development o Department of Social Welfare and Development (DSWD).

Ano ang parusa sa nagbibigay ng limos?
Ang sinumang tao na magbibigay ng limos ay magbabayad ng hindi hihigit sa P20.00 sa mga awtoridad na nagpapatupad ng batas na ito.

Kung uunawain…
Kung titignan nating mabuti, ang layunin ng batas na ito ay mabuti sapagkat kung tutuusin prinuprotektahan nito ang kapakanan ng mga namamalimos at nagpapalimos.

Una, kung titignan natin, madalas mga batang walang kamuwang-muwang ang namamalimos at ginagamit ng mga magulang o ng mga sindikato upang mamalimos. Hindi ba dapat nga talagang ipatupad ang batas na ito upang mapangalagaan ang mga batang biktima nito?

Pangalawa, hindi bat nakakainis minsan na makita ang mga namamalimos na mas malaki pa ang katawan kaysa sayo? At kung tutuusin e mas may kakayahan sana siyang maghanapbuhay kaysa sa iyo? Kaya naman tama rin ang batas na ito sapagkat hindi nito kinukunsinte ang pagiging tamad ng ilan nating mga mamamayan.

Panghuli, ang pamamalimos ay isang hanapbuhay ng mga sindikato. Hindi naman ang mga batang ginagamit sa pamamalimos ng mga sindikato ang nakikinabang sa kanilang mga nakuhang limos kundi kinukuha ito ng mga sindikatong may hawak sa kanila upang gamitin din ito sa iba pang operasyon tulad ng droga, prostitusyon, at krimen.

Bente pesos lang pala eh…
Maaaring natawa ka sa parusang ipinapataw sa mga namamalimos sapagkat bente pesos lang ito. Ngunit kung iisipin mo, ang batas na ito ay ginawa pa sa panahon ni Marcos at ang bente pesos noon ay isang malaking halaga na. E di mas lalo na sa parusang P500 o P1,000 para sa mga namamalimos. Huwag sana nating tignan ang mga halagang ito kundi ang layunin ng batas.

Isipin na lang nating lahat na, WALANG NAMAMALIMOS KUNG WALANG NAGPAPALIMOS.  Kung hindi tayo nagbibigay ng limos, nakasunod na tayo sa batas, natulungan pa natin ang ating kapwa.

Tunay na Kalungkutan

Hindi lahat ng taong tumatawa, nagpapangiti, at nagpapasaya sa iyo ay masaya ang buhay.

May mga kaibigan tayo, kamag-anak, kamag-aral, o kapitbahay na akala natin ay totoong masayahing tao sapagkat ito ang nakikita natin sa kanila. Ngunit hindi natin batid na kung sino pa yung mga taong madalas nagpapatawa sa atin ay sila pala yung mga taong malungkot kapag hindi natin sila nakikita.

Sila yung mga taong may malalim na kalungkutan sa dibdib. Sila yung mga taong ikinukubli ang tunay na anyo ng kanilang puso sapagkat ayaw nilang masaktan ang mga taong kanilang napapasaya at napapatawa. Sila yung mga taong mas nanaisin pang magtiis ng kalungkutan at ikubli gamit ang masayahing mukha, huwag lamang maapektuhan ang mga taong nasa paligid nila. Gayunman, sila ay nagdurusa sa loob at unti-unting namamatay sa tinatawag na tunay na kalungkutan.

Sa likod ng matamis na ngiti at malakas na tawa mula sa kanilang mga bibig ay isang malungkot na payaso.

Sadyang may mga taong ganito magisip, “di bale ng ako ay malungkot sa loob at lihim na nag-iisa, kung marami naman akong napapatawa at napapasaya.’

Pagpapanggap?

Hindi lahat ng nakikita ng ating mga mata ay tunay na anyo ng isang bagay.

Madalas tayong makakita ng taong grasa, pulubi, nagpapalimos na bulag at pilay, mga adik at rugby boys, at mga baliw sa lansangan. Madalas nating sabihin na sila ay mga biktima ng kahirapan at hindi pagkakapantay-pantay sa lipunan.

Ngunit sa isang banda, hindi ba posible na ang mga taong ito ay mga aktor lamang sa drama ng buhay na kung tawagin ay PAGPAPANGGAP? – ginagawa upang tignan ang tunay na anyo ng mabuti at masama.

Paano kung ang taong grasa na iyong iniiwasan ay siya pala ang nagmamay-ari ng isang pilantropong kumpanyang bumubuhay sa iyo?  Nagpanggap upang tignan kung kaya mo ding gawin sa ibang tao ang kabutihang ibinibigay sa iyo?

Paano kung ang pulubi na pinaghihinalaan mong snatcher ay isa pa lang secret agent upang manmanan at bantayan ang kapayapaan ng isang estado? Nagpanggap upang pag-aralan ang pagiging mapagmatyag ng mga mamamayan ng isang bansa.

Paano kung ang namamalimos sa iyo sa daan ay isa pa lang terorista na nag-aaral ng bawat galaw, kilos at ugali ng mga tao sa paligid ng Malacanang sa nalalapit na pagbomba dito? Nagpapanggap upang tignan ang higpit at luwag ng seguridad ng lugar.

Paano kung ang rugby boys na nakikita mong adik na adik sa rugby na nasa supot ay mga alien pala na sumanib sa katawan ng tao upang pag-aralan ang pagwasak sa lahi at sibilisasyon sa mundo. Nagpanggap upang sukatin ang hangganan ng kakayahan ng mga buhay na nilalang.

Sa ibang banda, paano kung ang bulag na hindi mo tinulungan ng humingi ng tulong sa iyo upang tumawid sa kalsada ay siya pala  si Jesus na nagbigay sa iyo ng liwanag ng ikaw ay nasa dilim? Hindi ba at maaari na siya si Jesus na naghihintay lamang ng hudyat ng Diyos upang iligtas ang mundo sa nakatakdang paghuhukom.

Nagpanggap maging taong grasa, bulag, at pulubi upang tignan isa-isa ang mga taong karapat-dapat sa kabutihan ng Maykapal. Hindi natin alam na ang taong grasa na ating pinangdidirihan ay siya pala si Jesus na magpapataw ng hustisya at kaligtasan sa lahi ng mga tao.

Ang buhay minsan ay pagpapanggap lamang, sapat na dahilan upang tayo ay dapat maging totoo sa ating sarili at sa lahat ng bagay.

Paglahong Walang Bakas!

Taon-taon, maraming tao ang nawawala at namamatay ng hindi natin alam ang tunay na dahilan.

Nakakita ka na ba ng ikinalat na piraso ng papel, tissue, o isang pilas ng notebook sa kung saan? Maraming ganito sa ilalim ng upuan ng jip, tren ng LRT o MRT, sa sinehan, sa paaralan, sa simbahan, sa kama, at sa iba pang lugar na kung saan lihim at hayag itong isiniksik o itinapon.

Madalas hindi natin ito pinapakialaman o binabasa kung may nakasulat o nakaukit man, sapagkat ito ay basura nga naman ng ibang tao. Ngunit madalas hindi rin natin batid na ang mga papel na ito ay maaaring naglalaman mensahe ng pagpapakamatay, liham ng pagkagalit sa mundo at tao, o di kaya naman sulat ng pamamaalam ng mga taong hanggang ngayon hindi pa rin natin batid kung bakit bigla na lang silang naglaho sa mundo na walang anomang bahid ng ebidensiya.

Sapagkat ang papel na maaari sanang makapagpaliwanag ng kanilang paglaho ay nilamon na ng basura. Hindi nabigyan ng pagkakataon upang mabuklat at mabasa at malaman ang mensahe nito.

ACCOUNTING HYMN, A must sing song!

Natuwa talaga ako nang isend sa akin ng isa kong kaibigan itong text message na ito. Ito ay dahil nakakarelate ako sa nilalaman ng text message. Baka ikaw din natanggap mo na rin ang text message na ito?

Siguro naman e alam mo na at narinig mo na yung sikat na political campaign jingle ni Villar na may lyrics na parang ganito… “Naranasan mo na bang maligo sa ilog ng basura…”

E yung jingle kaya ng mga Accounting Students narinig mo na? Eto try mo kumanta, Accounting Hymn to the tune of Manny Villar, CPA latest political ad jingle.

Nakakuha ka na ba /
ng grado na basura?/
Nagsunog ka na ba/
ng kilay hanggang umaga?/
Yan ang tanong namin/
seventy five nga ba ang passing?/

Naisip mo na ba/
bakit nag-aaral ka pa?/
Todo effort tayo, bat walang nagbabago?/
At mas mabuti pa kung natutulog tayo!/

Accounting ang tunay na mahirap/
Accounting ang tunay na puro pasakit/
Accounting ang may kakayahan/
na malimutan ang ating sariling pangalan/

Refrain:
Accounting lang, ang magtatapos ng ating/
KASIYAHAN.

I bet napakanta ka! Pero hindi ko aariing akin ang jingle na ito. Kung sino man ang gumawa ng nakakatuwa at jolly na jingle na ito, ang papuri ay para lamang sa iyo. Isa lang nasisiguro ko, ang gumawa nito, bumagsak at napaparanoid sa accounting nung ginagawa niya itong kantang ito.